Omgaan met tegenslag

Geplaatst op vrijdag 15 april 2016

In 2014 mocht ik de Cape Epic rijden. De Cape Epic gaat door als één van de zwaarste mountainbikewedstrijden ter wereld: acht dagen mountainbiken in de bergen rondom Kaapstad. 718 kilometer, 15.000 hoogtemeters. Daarbij is het een duowedstrijd: je moet bij elkaar blijven, wat een boeiende dimensie geeft aan zo’n evenement.

De proloog begon al slecht. Na slechts 300 meter verloor m’n maat twee bidons uit de bidonhouder onder z’n zadel. De tweede dag startte prima, tot we pech kregen. Het bleek dat we in de Cape Epic nogal wat ervaring tekortkwamen. 

Kwetsbaar
Na zo’n 20 kilometer reden zowel m’n maat als ik een lekke band. Wij snel binnenbandjes er in gegooid, in plaats van het tubeless systeem te gebruiken. Met binnenbandjes ben je extreem kwetsbaar voor doornen (en dus lekke banden) in de Cape, en we waren nog maar net begonnen.

Ik reed met een leegloper. Elke 10 kilometer moest ik stoppen en m’n band bijpompen. M’n maat reed nog twee keer lek en op een gegeven moment waren de bandjes wel op.

We finishten veel slechter dan we hadden gehoopt. Snel de fietsen naar de mecanicien. Die leerde ons hoe we het de volgende dag moesten doen. De derde dag viel mee: slechts één keer lek.

Vier lekke banden
De vierde dag – de langste dag – werd een hel. De mecanicien had een fout gemaakt, waardoor m’n maat niet op tubeless reed, maar met een binnenbandje. Na negen kilometer hadden we lek. Er volgden binnen 20 kilometer nog vier lekke banden, waarna we door onze banden heen waren. 

Midden in de prairie alles geprobeerd, tot een lokale rijder ons solution gaf en we konden plakken. Op dat moment waren we allerlaatste in koers en maakte ik me serieus zorgen om de tijdslimiet. Eenmaal op weg konden we lekker doorrijden en heb ik 100 kilometer lang alle frustratie van me af gereden.

Grenzen verleggen
Net toen we dachten alles te hebben gehad, werd het vanaf dag zes nog erger. Ronald begon ziek te worden: natuurlijk funest in zo’n week. Tot overmaat van ramp kregen we na de finish het bericht dat zijn stiefvader was overleden. De namiddag werd een hel voor hem. De dag erna was hij echt ziek. Ik heb hem stukken geduwd, een lekke band voor hem gerepareerd, en me vooral een beetje stil gehouden. Wat moet die man hebben afgezien die dag, maar we hebben het weer gehaald. 

Het boeiende is hoe je je grenzen verlegt tijdens zo’n evenement. Van het doel ‘een goede klassering’ naar ‘gewoon uitrijden’.

En zo leek de Cape in niets op wat we verwacht hadden, maar restte uiteindelijk uitsluitend tevredenheid.